Sometime in the distant past, I visited Giovanni Oliva in the Tuscan hills somewhere.
Giovanni was an exotic friend. He was an architect graduated in nomadic dwellings and tents.
There was no internet yet, no mobile phones, no Spotify. I don't think I even owned a computer. He lived in a run down farmhouse. Giovanni wanted to play me music by a Chilean artist (who turned out to be Argentine, what did I know?). His cassette player ran on batteries. And they were running low... a sluggish, wavering rendition of 'Duerme Negrito' drifted past the cypress trees, even though Giovanni gave the player a couple of good shakes.
But he had given me a tip worth remembering! He mentioned a name that I immediately forgot because it was unpronounceable. So, for several years, the 'Chilean genius' kept hovering in my mind, unable to find a branch to land on.
I was living in Amsterdam at the time, in a house where the only heating was in the living room. My black-and-white TV was in the cold bedroom. One winter evening, I was sitting in bed wearing mittens, a thick scarf, and a cap, with a stick close at hand. The stick served as a remote control for the TV. A bottle of red wine kept me company. Changing channels was a struggle, especially after a few glasses. Unfortunately, I have no photos of what I looked like...
And then, the 'Chilean genius' appeared in a program about far away cultures... I jumped out of bed, found pen and a paper, and waited for the end credits. There was no way to watch the program again, I didn't have a TV guide, so I jotted down something like 'Atapoppa Youdaddy'...
The staff at the music shop on Utrechtsestraat couldn't help me. People still bought vinyl records back then and an LP by a 'Chilean genius' with an impossible name was nowhere to be found... That same winter, I visited my dear friend Giovanna in Paris. I decided to go to Les Halles and check the FNAC bins of South American LPs to see if I could find 'Atapoppa'...
A MIRACLE occurred! I recognized his Atapoppa-head and bought a double LP of his greatest hits. I decided to celebrate this by enjoying a glass of red wine with some olives, French cheese, and a baguette in a cozy café.
That was a tall order in that neighborhood. McDonald’s, Kentucky Fried Chicken, that was the extent of the culinary scene around the FNAC.
And then, amidst all the fast-food joints, I saw the second MIRACLE. I entered the establishment and was greeted by the singing of Carmen, the opera, that is. In the bar there were plenty of 'my kind of people' seated. I placed my order, urgently needed the restroom, and asked the bartender if he would keep an eye on my bag. No problem. Miraculously, the restroom was spotless! Upon my return, a glass of red wine with the rest of my order was waiting on my table, and the plastic bag was still neatly beside my chair. Friends of the bartender and regulars walked in; everyone knew everyone else and exchanged kisses on the cheek. In short, I had entered Paradise. The drinks cost next to nothing. I left the café overjoyed, told Giovanna and Anita (I had picked her up in Brussels) about my experience, and showed them my double LP.
Not long before, we (Giovanna, Anita and I) had founded the private association 'L'Afrotte' ('The Rubber'), a very exclusive association dedicated to setting each other up with one-night stands... I was the president, and our punch cards bore the 'Iron Penis of Paris' as our emblem.
Unfortunately, the company vanished quite soon after. One incident worth mentioning is the time we (six ladies and the chairman) were thrown out of every disco, prompting the ladies to simply snatch men passing by on the street away from their partners so they could dance with them.
On the evening of the 'Miracle of Atahualpa' however, I did dance with Anita to the music of Spadaro, the Florentine Charles Trenet. Those were romantic times.
Spadaro; click on the photo to hear 'La porti un bacione a Firenze'.
I never found that café again. Was it a dream?
The only evidence of all this is the double LP by Atahualpa... but I’ve lost that too; it must be lying around somewhere in France. Philippe told me he still has a few of my moving boxes in a shed.
Atahualpa Yupanqui
I still regularly listen to his 'Canción para Pablo Neruda', a beautiful text, spoken rather than sung, and accompanied only by his guitar. Here is the translation:
'Canción para Pablo Neruda' (that other GREAT GENIUS, who actually comes from Chile):
He was and remains a symbol of love, freedom, and poetry for many in South America.
Below is a brief biography; unfortunately, there is no translation available in English... It is sobering to reflect (especially in these brutal times) that the Argentine authorities tortured him and even attempted to break his right hand so he could no longer perform. Fortunately, they failed. Life is a grand and passionate adventure.
Ergens in een ver verleden bezocht ik ergens in de Toscaanse heuvels Giovanni Oliva.
Giovanni was een exotische vriend. Hij was een architect afgestudeerd in nomadenwoningen en tenten.
Er was nog een internet, geen mobiele telefoon, geen Spotify. Ik geloof dat ik zelfs nog geen computer bezat. Hij leefde in een vervallen boerderij. Giovanni wilde me muziek laten horen van een Chileen (deze bleek later een Argentijn te zijn, wist ik veel). Zijn cassetterecorder werkte op batterijen. En die waren bijna op... een zeurderig 'Duerme Nergito' zwabberde langs de cipressen, ook al schudde Giovanni flink met de recorder. Maar een tip van hem was om te onthouden! Hij noemde de naam die ik meteen vergat, want onuitspreekbaar. Dus bleef enkele jaren het 'Chileense genie' door mijn hoofd zweven zonder een tak te vinden om op te landen.
Ik woonde toen in Amsterdam, in een huis met alleen in de woonkamer verwarming. Mijn zwart/wit tv stond in de koude slaapkamer. Op een winteravond zat ik in bed met wanten aan, een dikke sjaal om, een muts op en een stok bij de hand. De stok diende als afstandbediening voor de tv. Een fles rode wijn hield me gezelschap. Het zappen ging moeizaam, zeker na enige glazen. Ik heb helaas geen foto's van hoe ik erbij zat... En toen verscheen het 'Chileense genie' in een programma over verre culturen... Ik sprong uit bed, vond papier en pen en wachtte de aftiteling af. Er was geen terugkijkmogelijkheid, ik had geen tv gids, dus noteerde ik iets als Atapappie Januskop...
De mensen van de muziekwinkel in de Utrechtse straat konden mij niet verder helpen. Men kocht toen nog langspeelplaten en dan een lp van een 'Chileens genie' met een onmogelijke naam...
Diezelfde winter bezocht ik mijn dierbare vriendin Giovanna in Parijs. Ik besloot naar Les Halles te gaan om bij de FNAC te kijken of ik Atapappie in de bakken met Zuidamerikaanse lp's vinden kon...
Het WONDER geschiedde! Ik herkende de Atapappie-kop en kocht een dubbel lp met de grote successen van hem. Ik besloot dit te vieren door in een gezellig café een glas rode wijn met wat olijven, Franse kaas en stokbrood te nuttigen.
Kom daar maar eens om in die buurt. McDonalds, Kentucky Fried Chicken; dat was wat er rond de FNAC aan culinairs te vinden was.
En toen zag ik het tweede WONDER tussen alle fastfood-zaken. Ik betrad het etablissement en werd toegezongen door Carmen, de opera dus. Er zat veel van 'mijn volk'. Ik bestelde, moest nodig naar het toilet en vroeg de barman of hij op mijn tasje letten wilde. Geen probleem. Het toilet was wonderwel brandschoon! Bij terugkomst stond er een glas rode wijn met de rest op mijn tafeltje en de plastic zak stond nog netjes naast de stoel. Er kwamen vrienden van de barman en de stamgasten binnen, iedereen kende iedereen, kuste elkaar op de wangen. Kortom, ik had het Paradijs betreden. De consumptie kostte bijna niets. Ik verliet dolgelukkig het café, vertelde Giovanna en Anita (ik had haar opgepikt in Brussel) van mijn belevenis en toonde mijn dubbel lp.
Wij (Giovanna, Anita en ik) hadden niet lang daarvoor de B.V. L'Afrotte' ('De Wrijver') opgericht, een zeer besloten gezelschap, dat als doel had elkaar One Night Stands toe te spelen... Ik was de voorzitter en op onze strippenkaarten prijkte de ijzeren Penis van Parijs als herkenningsteken.
Helaas is de B.V. vrij snel ter ziele gegaan. Enig noemenswaardig incident is dat we ooit (6 dames en de voorzitter) uit alle discotheken zijn gegooid en dat de dames toen maar op straat passerende mannen van hun geliefden afpakten om mee te dansen.
De avond van het wonder van Atahualpa heb ik nog wel met Anita op de muziek van Spadaro, de Florentijnse Charles Trenet, gedanst. Het waren romantische tijden.
Spadaro, klik op de foto om 'La porti un bacione a Firenze' te horen.
Ik heb het café nooit meer teruggevonden. Was het een droom?
Als enig bewijs van dit alles is de dubbel lp van Atahualpa... maar ook die ben ik kwijt, die moet misschien ergens in Frankrijk liggen. Philippe vertelde me dat hij nog en paar verhuisdozen van me in een schuur heeft staan.
Atahualpa Yupanqui
Nu luister ik nog geregeld naar zijn 'Canciòn para Pablo Neruda', een prachtige tekst meer gesproken dan gezongen en begeleid door slechts zijn gitaar. Dit is de vertaling:
'Cancion para Pablo Neruda' (die andere GROOTHEID, die wel uit Chili komt):
Hij was en is nog steeds een symbool voor de liefde, de vrijheid en de poëzie voor velen in Zuid Amerika.
Hieronder een korte biografie, helaas is er geen vertaling in Engels of Nederlands... Wat te denken geeft (en zeker in deze brute tijden) is dat de Argentijnse autoriteiten hem gemarteld hebben en zelfs zijn rechterhand hebben willen breken, zodat hij niet meer optreden kon. Dat is gelukkig mislukt. Het leven is een groot en gepassioneerd avontuur.
Leading up to the big day: It’s summer in Barcelona. I’m sitting outside in my hammock, fairly early in the morning. With coffee and a book... Soon, the sun will rise over the houses and it will get too hot.
Then it’s time to head into the studio, wearing a wet T-shirt with the fan on full blast. That way, I can get some decent work done in the shade. I am working on a 'FLOWER' canvas. After the passing of two dear friends (one during my holiday in France), I had to paint away my sense of loss. This happened in the last three 'FIESTA' works. Grief seems to put me in the right mood, preventing me from adding frills and getting to the essence faster.
I hate displaying overly personal misery. That often turns into pathos. By the way, I was just wondering if you can cry carefully.
After what was intended to be the final 'FIESTA' canvas for the moment, I wanted to breathe more freely and distance myself from my nightmares. That is why I started a 'FLOWER' painting; a work capturing light, a riot of color, and beauty untouched by human hands.
At the same time, I felt the need to adopt a lighter approach; to view everything from a safer distance and through a different lens. In other words, I felt I needed to let loose in my sketchbooks again.
My imagination played with the theme of 'life and death' (in the sketch above, I depict Death being born without a heart; Death that longs to 'live'; though, of course, before the Beginning of the All, there was nothing; and therefore, no death either...). Here are a few more.
I couldn't resist making two sketches based on portraits by Velazquez. I never cease to marvel at (or rather, admire) the dignity and intensity he imbued his subjects with.
Sitting in the hammock, the music of Lucio Dalla, Mia Martini, Renato Zero, and Gino Paoli compels me to feel serene. 'Questa musica mi rende felice'. I am still alive.
June 30, 2026.
I still conduct my tours as a form of therapy: entertaining tourists with tall tales about how beautiful and extraordinary this city is. Tall tales, because even when you try to get as close to the truth as possible, history is always recounted with the storyteller’s specific agenda in mind, and all too often, that agenda is a twisted lie. I try to paint a lovely picture; one that doesn't stray too far from reality without being overly embellished, while keeping the audience entertained. That is what matters most, in the end.
I limit these tours to twice a week; otherwise, it turns into an endless stream of drivel. After all, people almost always want to hear the same things (usually the clichés about the city, its customs, and its famous buildings). There is little room for digressions or genuine conversation. And playing the entertainer more than twice a week starts to feel painful. The tours keep me modest and humble, which I view as a positive thing. I cycle for three hours (good for my body), I meet people from vastly different walks of life (and sometimes I even make friends!), and I get paid a reasonably decent wage for it, too (a far cry from my lean years in the past). Gerard Reve (a famous Dutch writer of the fifties and sixties of the last century, known for his extravagant and somewhat surrealistic, controversial and crazy way of looking at life. I am rereading one of his novels, so he that is why I quote him) would say: " I think this life is wonderful. And then, later on, eternal life in Heaven. You sometimes ask yourself: 'What did we do to deserve this?' "
July 5, 2026.
Back to my new FLOWER canvas... I lose myself trying to measure up to the beauty around me, knowing I fall short. Then again, can one weep carefully or sensually (even if out of happiness)? Can one rival the beauty of nature? In this painting, I’ve tried to really dial up the contrasts.
Click the image to view FLOWER 071 on the site. Right, now I’m off to celebrate my birthday with my daughter. She’s invited me to dinner at our favorite Italian restaurant. Below is a sketch of the two of us. Reflecting my resolve never to pump my face full of Botox. I have no desire to look like a puffy, bloated daddy.
The celebratory dinner was on July 7th. That evening, she invited me to the opera on the 9th.
The opera was Verdi’s 'Falstaff'. I had never even listened to it before, once I had found out it was a comic opera. Generally, I feel that at least one person ought to die in an opera, that it should be a drama. I was afraid it might be something like an operetta... So, I had never bothered to listen to 'Falstaff'. Big mistake!
It is Verdi’s final opera and certainly well worth seeing.
Congratulations to the orchestra, the singers, the performance, and the set design... Go see the opera!
I’ve reached the age where my daughter is the one educating me. I hardly ever leave the house, and I rarely look around me unless it involves paintings... thank you for all the wonderful things, Gala!
And like that, I’m another year closer to shake the icy cold hand of the Grim Reaper! To keep myself entertained, I’m working on a blog post about the 'Chez Matisse' exhibition at the CaixaForum. I just can't help myself...
Op weg naar de grote dag: Het is zomer in Barcelona. Ik zit redelijk vroeg in de ochtend in mijn hangmat buiten. Met koffie en een boek... Straks verschijnt de zon over de huizen en wordt het te warm.
Dan is het tijd om het atelier in te duiken met een nat t-shirt aan en de ventilator op de hoogste stand. Zo kan ik in de schaduw aan de slag op een fatsoenlijke wijze.
Ik werk aan een bloemendoek. Na het overlijden van twee dierbare vrienden (een tijdens mijn vakantie in Frankrijk) moest ik het gevoel van verlorenheid van me afschilderen. Dit gebeurde in de laatste drie 'FIESTA' werken. Verdriet schijnt mij in de juiste sfeer te brengen, er geen franje aan te smeren, sneller naar de essentie te gaan.
Ik heb een hekel aan het tentoonspreiden van al te persoonlijke misère. Dat mondt vaak uit in pathetique. Ik vroeg me trouwens pas af of je zorgvuldig kunt huilen.
Na het voorlopig laatste 'FIESTA' doek wilde ik vrijer ademhalen, afstand nemen van mijn nachtmerries. Vandaar dat ik een 'bloemendoek' ben begonnen, een doek dat het licht, de kleurenpracht en de door mensen niet aangeraakte schoonheid weergeven.
Daarnaast vond ik het nodig om mezelf in een luchtiger pak te steken, alles vanaf een veiliger verte en door een spot-bril te zien. Met andere woorden, ik vond dat ik weer eens tekeer moest gaan in mijn schetsblokken.
Mijn fantasie ging aan de haal met het 'leven en de dood' (in de schets hierboven laat ik de Dood zonder hart geboren worden, de Dood die wenst te 'leven', maar ja, voor het Begin van het Al was er nog niets, dus ook geen dood...). Hieronder nog een paar.
Ik kon het niet laten twee schetsen te maken naar portretten van Velazquez. Ik blijf me verwonderen (beter: bewonderen) over de waardigheid en intensiteit die hij zijn geportretteerden meegaf.
Zittend in de hangmat wordt ik door de muziek van Lucio Dalla, Mia Martini, Renato Zero en Gino Paoli gedwongen me sereen te voelen. 'Questa musica mi rende felice'. Ik leef nog.
30 juni, 2026.
Nog steeds doe ik als therapie mijn tours: ik vermaak de fortuinlijke toeristen met mijn onzinverhalen over hoe mooi en uitzonderlijk deze stad is. Onzin, want zelfs al probeer je zo dicht mogelijk bij de waarheid te komen, de geschiedenis wordt altijd verteld met het doel dat de schrijver voor ogen heeft en dat is maar al te vaak een kromme leugen. Ik probeer een mooi beeld te schetsen, dat niet al te veel afwijkt van wat de werkelijkheid is zonder dat het al te gekleurd is en de mensen vermaakt. Dat is het belangrijkste, uiteindelijk.
Ik doe die tours niet meer dan twee maal per week, anders wordt het een diarree aan geleuter. Men wil namelijk bijna altijd hetzelfde horen (en dat zijn vaak de cliche's over deze stad, zijn gewoontes en beroemde gebouwen). Er is weinig ruimte voor zijpaden, echte gesprekken. En meer dan twee maal per week de lolbroek uithangen wordt pijnlijk. De tours houden me bescheiden, nederig en dat vind ik positief. Ik fiets drie uur (goed voor de conditie), ik ontmoet mensen van af en toe geheel andere pluimage (en soms maak ik vrienden!) en ik word er ook nog eens min of meer fatsoenlijk voor betaald (dat was vroeger, in mijn schrale jaren anders). Reve zou zeggen: ' Ik vind dit leven geweldig. En straks nog het eeuwig leven in de Hemel. Je vraagt je wel eens af: 'Waar hebben we het aan verdiend?'.'
5 juli, 2026.
Terug naar mijn nieuwe bloemendoek... Ik verlies me door me te meten met de schoonheid om mij heen, wetende dat ik faal. Nogmaals, kun je zorgvuldig of sensueel huilen (al is het van geluk)? Kun je je meten met de schoonheid van de natuur? In dit doek heb ik gepoogd de contrasten sterk aan te zetten.
Klik op de afbeelding om naar FLOWER 071 op de site te gaan. Zo, en nu ga ik mijn verjaardag vieren met mijn dochter. Ze heeft me uitgenodigd voor een diner in ons favoriete Italiaans restaurant. Onder een schets van ons tweeën. Met mijn voornemen mijn kop nooit vol botox te spuiten. Ik wens er niet als een opgebalzen poffertjespap uit te zien.
Het feestdiner was op 7 juli. Die avond nodigde ze me uit voor de opera op de 9e.
De opera was Falstaff van Verdi. Ik had die opera zelfs nog nooit gehoord, omdat ik er ooit achter kwam dat het een komische opera is. Over het algemeen vind ik dat in een opera minstens iemand sterven moet, dat het een drama moet zijn. Ik was bang voor iets als een operette... Dus had ik nooit de moeite genomen Falstaff te beluisteren. Fout!
Het is de laatste opera van Verdi en zeker meer dan de moeite waard.
Alle lof over het orkest, de zangers, de uitvoering en de decors... Ga de opera zien!
Ik ben op een leeftijd gekomen dat mijn dochter mij opvoedt. Ik ga veel te weinig het huis uit, kijk veel te weinig om mij heen als het niet over schilderijen gaat... dank voor al het moois, Gala!
En zo ben ik dus weer een jaar dichter bij de man met de zeis de ijskoude hand te schudden! Om me te vermaken ben ik bezig met een blog over de tentoonstelling 'Chez Matisse' in de Caixaforum. Ik kan het niet laten...
I needed a break... so I went to France. To see friends, beautiful nature and some art... I should not forget: great food and great wine!
First Angers (to see Jacqueline), a city I hadn't been to before. We ate delicious crêpes and galettes at the Creperie du Chateau. And we found out that a carajillo de cointreau is a dead serious thread.
I saw the castle and admired the beautiful 'Apocalypse Tapestry'.
Next stop was La R... my version of paradise on earth. Because of the people (Phil and Flo) and the place... Worth mentioning was that I won one game of pétanque from Phil, A MIRACLE!!! The next one he destroyed me as usual...
The trip ended in La Bourgne where Cristian lives on a dream farm. Sweet memories came back of the holidays with Gala in 2019.
Then there were Jean-Jacques and Andressa (amongst others) rehearsing a ballet performance for Taiwan... And... I cooked mussels. How I had the courage to do so with Cristian, a real master cook, looking over my shoulder...
Oh, such sweet memories!
The weather was nice until halfway the stay at La R..., after which it was COLD and RAINY. It resulted in beautiful skies and the occasional bright poiseness sun. There was snow on the mountains!
As in Angers, La R... and La Bourgne, we could not not talk about politics every once in a while (did it have to do with the tapestry?). Maybe as a contrast to all the beauty that surrounded us. It resulted in (the first night) that Cristian and I had a bit of a very intellectual talk (drowned in wine) till 5.30 in the morning... When was the last time I did so??? And we didn't even solve all the problems of the world.
A pleasant bonus is the sale of 'FLOWER 069'. This one is on its way to Angers...
For more details, click on the image of the painting.
I feel blessed and ready for a renewed attack on the 'FIESTA' series.
P.S.: It was a bit too complicated to end the holidays at Martine and Jean-Claude near Macon. This besides the fact that I needed to go back home. A couple of paintings were screaming for attention... but dear Martine and Jean-Claude, I will be back in France soon!!!
After two ‘FLOWER’ canvases, it is back to ‘Rock and Roll’: the ‘FIESTA’ series. From one style of painting to another. I love Bach and Jimi Hendrix. You can compare it to that.
From the balanced, the search for the perfect to the chaotic throwing open, surprising myself. Both with a cute head of curls, though…
I started the ‘FIESTA’ series in 2023. I was living in Utrecht, and yet a bull appeared. The tauromaquia is naturally connected to Spain; perhaps it was an aftershock or nostalgia. However, it was not a tauromaquia, but rather a reference to the symbolic meaning of bulls in various cultures.
I came up with the name ‘FIESTA’ because in Spain, bullfighting is sometimes called a celebration. Now, I do not exactly consider it a celebration; it is the dance of life and death, the ritual about to eat or being eaten, seducing a god into submission. It shows in a powerful way what life is all about. We have turned it into a ritual.
That life: however, I also often struggle with watching series about nature. There, it is not a ritual. You see the predator and the prey, where the prey narrowly escapes a violent death (or not).
I have two sweet cats who, unfortunately, due to city life, initially only had a balcony as an outdoor space (now there is a garden!), but still start meowing when they see birds. They are and remain predators.
Oh, those lovely, lovely little predators...
This series ‘celebrates’ life and death. I show, I do not preach.
The only certainty we have is death; we all have to face it, and that transition does not always happen in a pleasant or serene manner. Life is a struggle, and then death comes as a reward… There are quite a few religions that offer grand promises about what happens or might happen afterward. For me, death merely means the dissolution of the ego into the ALL. I am at peace with that. Maybe I should buy a gun sometime, just in case life doesn't suit me so well anymore…
Well, so life… ‘FIESTA’!
In Utrecht, I started ‘FIESTA II’ and ‘FIESTA III’.
In 2024, I returned to Barcelona. I was able to move into a house with a garden and a beautiful studio. I finished ‘FIESTA II’ that year, which bears the additional title ‘BLOOD BUTTERFLIES’. This was followed by ‘FIESTA III and IV’. Canvases that I had worked on over the years and which now took their final form.
For these canvases, alongside the works of Michelangelo and Rembrandt, I let myself be guided by those of Francis Bacon, among others.
In some of Bacon's canvases, orange is a fiercely present color.
I used that color in ‘I COVER YOU WITH LIGHT’, a canvas created in New York in 1993.
In ‘FIESTA IV’, it reappeared. The color fascinates me. That is why it is also present in ‘FIESTA V’, ‘VI’, and ‘VII’.
The color screams from the canvas, and that serves a purpose in this series.
In ‘FIESTA VII’, I went right to the edge in suggesting a head. Besides Bacon, I used to often look at the paintings of Frank Auerbach.
I had stumbled upon his work in Florence. An acquaintance had once taken lessons from him. After years of admiration, I now find his work boring, too sparse, lacking subtlety, and always the same trick. Sometimes beautiful, but for me, too often a dead formula, too forced. In the face of ‘VII’, I went right to that edge in a way that is akin to Auerbach’s style.
A painting is a painting and suggestion is important; it provides space, gives life.
I am currently working on ‘VIII’ and ‘IX’. One featuring a bull again, the symbol of strength, passion, and the absolute. In the other, a head is shown. Inspiration: 'BULLFIGHT 023 and 030', 'THE PUPPETTEER' and 'SPIT AND RAIN 02'.
I draw from my past. After forty-five years of painting, referencing old work is inevitable. And I may be able to reach further while standing on my shoulders.
I do not know which canvas will be finished first. I love working on multiple canvases at the same time; I jump from one to the other. I lose myself; it has to creak, occasionally leaning on what once satisfied me.
I think then of what Michelangelo claimed about his marble sculptures: he wanted to liberate the sculpture from the pieces in which it was trapped.
In a painting, the canvas is initially blank. To have that same ‘fertile ground’ to cultivate, I throw strokes onto the canvas almost blindly, giving precedence to my intuition. To then liberate the image from the fertile chaos. I wish to challenge myself, to surprise myself, to force myself. That gives life something festive: ‘FIESTA’!
Below are the finished ‘FIESTA’ canvases grouped together.
To view the canvases better and individually: click on the canvases above, and you will be taken to the site.
I started with music, I end with it. The video below makes me very happy. It shows me that setting yourself a difficult, almost impossible task is the best thing you can do to yourself.
It can happen that a painting only takes its final form after about four years. I often joke that a canvas is only finished when I have sold it.
Interesting written Bert, I read for the first time a retro of yours. The most important thing is that you enjoy painting. The works are getting better all the time. Keep living and painting.
Na twee ‘FLOWER’ doeken is het terug naar ‘Rock and Roll’: de ‘FIESTA’ serie. Van de ene naar de andere wijze van schilderen. Ik hou van Bach en van Jimi Hendrix. Daar kun je het mee vergelijken.
Van het afgewogene, de zoektocht naar het perfecte naar het chaotische opengooien, mezelf verrassen. Wel allebei met een leuke krullenbol...
Ik ben de ‘FIESTA’ serie begonnen in 2023. Ik woonde in Utrecht en toch verscheen er een stier. De tauromaquia is natuurlijk verbonden met Spanje, misschien was het een nawee of nostalgie. Het was echter geen tauromaquia, meer een referentie aan de symbolische betekenis van stieren in de verschillende culturen.
Ik kwam op de naam ‘FIESTA’, omdat men in Spanje soms het stierengevecht een feest noemt. Nu vind ik dat niet bepaald een feest; het is de dans van het leven en de dood, het ritueel dat gaat over eten of gegeten worden, een god verleiden tot volgzaamheid. Het toont op een heftige wijze waar het in het leven om draait. Wij hebben er een ritueel van gemaakt.
Dat leven: ik heb echter ook vaak moeite met het kijken naar series over de natuur. Daar is het geen ritueel. Je ziet het roofdier en de prooi, waar de prooi ternauwernood ontsnapt aan een gewelddadige dood (of niet).
Ik heb twee schatjes van katten, die helaas door het stadse leven aanvankelijk alleen een balkon als buiten hadden (nu is er een tuin!), maar als ze vogels zien toch beginnen te mekkeren. Het zijn en blijven roofdieren.
Wat een lieve, lieve roofdiertjes...
Deze serie 'viert' het leven en de dood. Ik toon, ik beleer niet.
De enige zekerheid die we hebben is de dood, we moeten er allemaal aan geloven en niet altijd gaat die overgang op een plezierige of serene wijze. Het leven is een strijd en dan krijg je als beloning de dood… Er zijn nogal wat religies die met schone beloftes komen over wat er daarna gebeurt of gebeuren kan. Voor mij betekent de dood slechts het oplossen van het ego in het AL. Ik heb daar vrede mee. Misschien toch eens een pistool kopen voor als dat leven me niet meer zo bevalt…
Tja, dus het leven… ‘FIESTA’!
In Utrecht zette ik ‘FIESTA II’ en ‘FIESTA III’ op.
In 2024 vertrok ik weer naar Barcelona. Ik kon daar een huis met een tuin en een mooi atelier betrekken. ‘FIESTA II’ maakte ik in dat jaar af en heeft als extra titel ‘BLOED-VLINDERS’, Daarna volgde ‘FIESTA III en IV’. Doeken waar ik door de jaren heen aan had gewerkt en nu hun definitieve vorm kregen.
Voor deze doeken laat ik mij ondermeer naast de werken van Michelangelo en Rembrandt de weg wijzen door die van Francis Bacon.
In sommige doeken van Bacon is oranje een heftig aanwezige kleur.
Ik heb die kleur gebruikt in ‘I COVER YOU WITH LIGHT’, een doek ontstaan in New York in 1993.
In ‘FIESTA IV’ kwam die weer tevoorschijn. De kleur fascineert me. Vandaar dat hij ook in ‘FIESTA V’, ‘VI’ en ‘VII’ aanwezig is.
De kleur schreeuwt van het doek en dat heeft zijn functie in deze serie.
In ‘FIESTA VII’ ben ik tot aan de rand gegaan met het suggereren van een hoofd. Naast Bacon heb ik vroeger vaak naar de schilderijen van Frank Auerbach gekeken.
Ik was op zijn werk gestuit in Florence. Een kennis had ooit les van hem gehad. Na jaren van bewondering vind ik zijn werk nu saai, te schraal, te weinig subtiel, altijd dezelfde truc. Soms mooi, maar voor mij te vaak een dode formule, te geforceerd. In het gezicht van ‘VII’ ben ik tot aan die rand gegaan op een wijze die verwant is aan de stijl van Auerbach.
Een schilderij is een schilderij en suggestie is belangrijk, geeft ruimte, geeft leven.
Nu ben ik bezig met ‘VIII’ en ‘IX’. Weer een met een stier, het symbool van kracht, passie en het absolute. In het andere wordt een hoofd getoond. Inspiratie: 'BULLFIGHT 023 en 030', 'DE POPPENSPELER' en 'SPUUG EN REGEN 02'.
Ik put uit mijn verleden. Na vijfenveertig jaar schilderen is refereren aan oud werk onvermijdelijk. En om van op mijn schouders staand verder te kunnen rijken.
Welk doek het eerst af zal zijn weet ik niet, ik hou van aan meerdere doeken tegelijk te werken. Ik spring van het ene doek naar het andere, ik verlies mij, het moet kraken, af en toe steunend op wat me ooit tot tevredenheid heeft gesteld.
Ik denk dan aan wat Michelangelo beweerde over zijn marmeren beelden; hij wilde het beeld bevrijden van de stukken waar het in gevangen zat.
In een schilderij is het doek aanvankelijk blank. Om diezelfde ‘vruchtbare grond’ te hebben om te ontginnen gooi ik bijna blind streken op het doek, geef mijn intuïtie de voorrang. Om daarna het beeld te bevrijden uit de vruchtbare chaos. Ik wens mezelf uit te dagen, te verrassen, te forceren. Dat geeft het leven iets feestelijks: ‘FIESTA’!
Hieronder de ‘FIESTA’ doeken die af zijn bij elkaar.
Om de doeken beter en afzonderlijk te kunnen zien: klik op de doeken hierboven, dan kom je op de site.
Ik begon met muziek, ik eindig ermee. De video hieronder maakt mij heel blij. Hij toont me dat jezelf voor een moeilijke, bijna onmogelijke taak stellen het mooiste is wat je jezelf aan kunt doen.
Het kan gebeuren dat een schilderij pas na een jaar of vier zijn definitieve vorm krijgt. Vaak grap ik dat een doek pas af is als ik het verkocht heb.
The only time I threw a CD, a good CD in terms of music and lyrics into the trash was ‘Détroit’…
This was after I had watched videos about the life of Bertrand Cantat… but the more I delve into everything about him and the violent events surrounding him, the more I get lost and think I see that alongside all the misery and revulsion, there are too many people with preconceived notions and judgments wishing to present an image that I question. So I left it at that; I will never discover the truth. Away with the CD…
What also astonishes me is that, after he beat his ‘amour fou’, Marie Trintignant, to death out of presumably blind jealousy, too much alcohol, and total loss of mind, his wife returned to him. What do you do with a great love; why did his wife return to him only to subsequently commit suicide in sheer desperation.
Well, Cantat had served his sentence and apparently initially behaved exemplarily, but after a while he regularly abused his wife. Can great love lead to self-destruction?
It's what fatally damaged my image of him.
I don't know if he still performs; I certainly won't be seeing him. I can't say with absolute certainty whether all the facts are accurate, but there are limits. And according to the information I have, he has crossed them.
Furthermore, everything has such a whiff of sensationalism. I do not watch TV programs where they dig into the private lives of famous people.
I state this while reading a biography of Michelangelo…
I have also read those of Francis Bacon, Willem de Kooning, Rembrandt, and Caravaggio, amongst others… and then there are the letters of Vincent van Gogh. But I attempt to read critically.
For many, there is a so-called difference between a ‘normal’ human being and an artist. I don't feel that way; I don't feel any different from others, because I paint and delve into my soul. The idea of the tormented artist, the bohemian, doesn't really appeal to me.
Although I also find it difficult to empathize with people who choose the safe, quietly flowing life; the life without highs and lows, with a house, a car, and perhaps a boat or a second home in Catalonia.
I believe that to create a good work of art, you have to push your boundaries, try to transcend them. This certainly applies to me. But the realm you can then enter is not without risks. Especially if you apply this principle to everyday life, or if one thing bleeds into the other.
Is there a disconnect between making art and everyday life?
Isn't the realm of value the realm of absolute values, the realm where for example death also manifests itself?
It got me thinking again.
Seen from the other side; the art that arises from provocation/unwanted confrontation: Mauro once told me he couldn't watch ‘Last Tango in Paris’ anymore because of the (simulated) rape. Maria Schneider wasn't told what was about to happen, with Bertolucci's goal being to provoke an authentic reaction.
Click on the image to go to the interview concerning this scene.
The film would now have led to prison sentences for both Bertolucci and Brando. Times have rightly changed.
Was this necessary? Was Maria Schneider not a good actress? Why? Was Bertolucci looking for absolutely authentic emotions?
Apparently, Brando was going through a dark period in his life and was known for his intense acting. See his scene at the bedside with his dead wife. And that was all acted.
It makes me question ‘method acting’. As Laurence Olivier apparently told Dustin Hoffman during the making of the film ‘The Marathon Man’, you shouldn't overexert yourself with a severe lack of sleep; you could simply act it out, evoke it within yourself…
Click on the image to go to the trailer of the movie.
Most probably Maria Schneider could have provoked the emotion within herself.
I attempt to insinuate things. To bring forth the drama that exists in my head. Art is the evocation of emotions. And as Proust once said about his ‘À la recherche du temps perdù’, you did not read about his memories but relive your own: ‘Every reader finds himself. The writer’s work is merely a kind of optical instrument that enables the reader to discern what he might never have seen in himself without this book.’ And this has often happened to me.
I have regularly shouted at the book.
When I create a good painting, I hope that the viewers find themselves in it, rather than merely accepting what I depict and feel as mere information.
Especially in my FIESTA series (and also much of my older work), I try to show the darker sides as well.
I think of Jung’s remark: ‘One is not enlightened by imagining all kinds of images of light, but by becoming aware of one’s own inner darkness.’ And: ‘A man who has never gone through the hell of his passions has never conquered them either.’ And: ‘Every step closer to my soul provokes the scornful laughter of my devils, those cowardly ear-whisperers and poisoners.’
It means a lot to me; art can thus also have a function. I made this sketch in 1997.
Image of a sketch made in 1997 about the monster/devil my back.
John Berger once said that Caravaggio’s paintings show the strongest link between death and sensuality. Besides his revolutionary light-dark way of painting drama and his ‘verismo’, it is that quality that makes his works so fascinating.
Caravaggio was able to evoke that because his character was what it was. I won’t go into much more detail here; I have spoken about that so often already. But that quality thus gives charge to his works.
And with Cantat, that is possibly the case as well…
What reassures me is that my paintings stand between me and the viewer. It is a ‘safe’ way of communicating. I stand far removed from both Cantat and Bertolucci.
Regarding Cantat’s CD: I bought it because of his version of Leo Ferré’s ‘Avec le temps’. It is perhaps my life song. And his version is poignantly intense.
De enige keer dat ik een cd, een goede cd voor wat betreft de muziek en de teksten, in de vuilnisbak heb laten verdwijnen is ‘Détroit’…
Dit was nadat ik video’s over het leven van Bertrand Cantat had gezien… Hoe meer ik me verdiep in alles over hem en de gewelddadige gebeurtenissen rondom hem, hoe meer ik verdwaal en denk te zien dat naast alle ellende en walgelijkheid er te veel mensen met voorop gestelde doelen en oordelen een beeld wensen te geven waar ik vraagtekens bij zet. Dus heb ik het erbij gelaten, achter de waarheid zal ik nooit komen. Weg met de cd...
Waar ik ook met verwondering naar kijk is dat, nadat hij zijn ‘amour fou’, Marie Trintignant, dood heeft geslagen uit vermoedelijk blinde jaloezie, teveel alcohol en totale verstandsverbijstering, zijn vrouw naar hem terug is gegaan. Wat doe je met de grote liefde; waarom is zijn vrouw naar hem terug gegaan om vervolgens totaal wanhopig zelfmoord te plegen?
Goed, Cantat had zijn straf uitgezeten en schijnt zich aanvankelijk voorbeeldig te hebben gedragen, maar na enige tijd zijn vrouw regelmatig te hebben mishandeld. Kan een grote liefde leiden tot autodestructie? Het heeft de fatale kras op mijn beeld van hem gegeven.
Ik weet niet of hij nog steeds optreedt; ik zal hem zeker niet gaan zien. Of alle feiten werkelijk kloppen weet ik niet met absolute zekerheid te zeggen, maar er zijn grenzen. En die heeft hij volgens de gegevens die ik heb overschreden.
Daarnaast heeft alles ook zo’n geur van sensatiezucht. Ik kijk niet naar tv programma’s waar men het privéleven van beroemde mensen uitspit.
Ik stel dit, terwijl ik een biografie over Michelangelo lees…
Ook heb ik die over onder andere Francis Bacon, Willem de Kooning, Rembrandt en Caravaggio gelezen… en dan zijn er de brieven van Vincent van Gogh. Maar ik poog kritisch te lezen.
Er bestaat voor velen het zogenaamde verschil tussen mens en kunstenaar. Ik voel dat niet zo, ik voel mij niet anders dan de anderen, omdat ik schilder en in mijn ziel wroet. Het idee van de getormenteerde kunstenaar, de bohemien staat mij niet echt aan.
Hoewel ik me ook niet goed verplaatsen kan in mensen, die voor het veilige rustig voortkabbelende leven kiezen; het leven zonder hoogte- en dieptepunten met een huis, een auto en wellicht een boot of tweede huis in Catalonië.
Ik geloof dat om tot een goed kunstwerk te komen je je limieten op moet zoeken, je grenzen moet proberen te overschrijden. Het geldt in ieder geval voor mij. Maar het gebied waar je dan in terecht komen kunt is niet zonder risico’s. Zeker als je dit principe ook toepast op het dagelijkse leven of als het een in het ander overloopt.
Bestaat er een breuk tussen kunst bedrijven en het dagelijkse leven? Is het waardevolle gebied niet het gebied met de absolute waarden, het gebied waar de dood zich ook manifesteert?
Het heeft me wederom aan het denken gezet.
Gezien vanaf de andere zijde; de kunst die ontstaat door provocatie/ongewilde confrontatie: Mauro vertelde me ooit ‘Last Tango in Paris’ niet meer te kunnen zien vanwege de (gesimuleerde) verkrachting. Maria Schneider was niet verteld wat er te gebeuren stond met het doel van Bertolucci om een authentieke reactie te provoceren.
Klik op de afbeelding om naar het interview te gaan over deze scène.
De film zou nu hebben geleid tot gevangenisstraffen voor zowel Bertolucci als Brando. De tijden zijn terecht veranderd.
Was dit nodig? Was Maria Schneider dan geen goede actrice? Waarom? Zocht Bertolucci naar absolute authentieke emoties?
Naar het schijnt beleefde Brando een zwarte periode in zijn leven en stond hij bekend om de intense wijze van acteren. Zie zijn scène aan het bed met zijn dode vrouw. En die is gespeeld. Misschien had Maria Schneider de emotie ook in zich op kunnen roepen.
Het doet me twijfelen aan ‘method acting’. Zoals Laurence Olivier ooit tegen Dustin Hoffman tijdens het maken van de film ‘The marathon man’ schijnt te hebben gezegd, was dat je niet jezelf oververmoeid moest maken door een groot tekort aan slaap, maar het ook gewoon kon acteren, bij jezelf oproepen…
Klik op de afbeelding om naar de trailer van 'Marathon Man' te gaan.
Ik poog dingen te insinueren. Dat wat in mijn hoofd aan drama bestaat tevoorschijn te halen. Kunst is het oproepen van emoties. En zoals Proust ooit zei over zijn ‘À la recherche du temps perdù’ is dat je niet zijn herinneringen voelde maar je eigen: ‘Elke lezer vindt zichzelf. Het werk van de schrijver is slechts een soort optisch instrument dat het voor de lezer mogelijk maakt te onderscheiden wat hij zonder dit boek misschien nooit in zichzelf zou hebben gezien.’ Dit is mij vaak overkomen.
Geregeld heb ik staan schreeuwen tegen het boek.
Als ik een goed schilderij maak, hoop ik dat de toeschouwer zichzelf erin vindt, niet slechts wat ik afbeeld en voel voor kennisgeving aanneemt..
Zeker in mijn FIESTA reeks (en ook veel ouder werk) probeer ik ook de zwartere kanten te tonen. En dan denk ik aan Jungs opmerking: ‘Men wordt niet verlicht door zich allerlei beelden van licht voor te stellen, maar door zich bewust te worden van de eigen innerlijke duisternis.’ En: ‘Een man die nooit door de hel van zijn hartstochten is gegaan, heeft ze ook nooit overwonnen.’ En: ‘Elke stap dichter bij mijn ziel wekt het smadelijke gelach op van mijn duivels, die laffe oorfluisteraars en gifmengers.’
Het betekent veel voor mij, kunst kan zo ook een (wassende) functie hebben. Deze schets maakte ik in 1997.
Een schets gemaakt in 1997 over het monster op je rug.
John Berger zei ooit dat Caravaggio’s schilderijen de sterkste band tussen dood en sensualiteit tonen. Behalve zijn revolutionaire licht-donker dramatiek en zijn ‘verisme’ is het die eigenschap die zijn werken zo fascinerend maken.
Caravaggio kon dat oproepen omdat zijn karakter was wat het was. Ik ga hier niet veel verder op in; daar heb ik het al zo vaak over gehad. Die karaktereigenschap geeft lading aan zijn werken. En bij Cantat is dat dus mogelijk ook zo…
Wat mij gerust stelt is dat mijn schilderijen tussen mij en de toeschouwer staan. Het is een ‘veilige’ manier van communiceren. Ik sta ver van zowel Cantat als Bertolucci.
Over de cd van Cantat. Die had ik gekocht is vanwege zijn versie van ‘Avec le temps’ van Leo Ferré. Het is misschien mijn levenslied. En zijn versie is schrijnend intens.
Hieronder de video van ‘Avec le temps’ van Cantat.
For now, all is fine. I paint and that always keeps things in place.
While I am working on FLOWER 069 I scribble away in my sketch-blocks. Whereas with the FLOWERS I show my astonishment about all the beauty that surrounds us, in my sketch-blocks, I copy great masters (to learn, possibly steal from them) and pin down surprising looks on life.
I have written about my sketch-blocks more than once. Here’s a series of recent results that popped up in my confused happy head.
2026:
1 ‘Otje did something on the table.’
2 ‘Guillotine: I lay my head down, never liked my filthy body.'
3 ‘This Jesus is missing a leg, clumsy Michelangelo should have read the instructions a bit better.’
2025:
4 ‘No botox in my face! I don’t want to look like a pity full blown up Block Head Barbie Doll Dad.’
5 ‘Mine is black, yours is green, want to trade?’
6 ‘Egon Schiele trying to construct an Ikea cupboard.’
And last but not least:
7 ‘Not very inspired, so why not draw a pretty woman?' Sometimes a pretty woman can seduce me in making a sketch on a not so very fruitful day. She can make my day…
And now for the BIG EVENT: Gala played in a short movie. I LOVE IT. The style is the NOUVELLE VAGUE (in the fast lane).
I thought it was a scene from the movie ‘Jules et Jim’ by Truffaut that was quoted the other way around. I was wrong (and should have read the opening text a bit better...). In ‘Jules et Jim’ there is also great running scene.
click on the image to see the running.
The one that inspired the short movie with Gala is from ‘Bande à part’ by Godard. And that scene is also quoted in ‘The dreamers’ by Bertolucci.
click on the image to see the running.
So talking about pretty girls and the happy crazy surprises in life: Gala is the intellectual actress discussing existential matters of life with great legs! Run, baby run!!!
Click on the image below to see the short film.
Enjoy! (Should I pick up running?)
As an extra I could not not show this scene from ‘Bande…’
